MAGHREBMAGAZINE

Marokko en Marokkaanse zaken



UITGELICHT

27-07-17 | Reageer | Lees verder »
Wil je net als Hussein en Joan werken in een hecht team en jouw talent inzetten voor onze maatschappij? Zoek je een afwisselende baan met unieke ervaringen? Maak er politiewerk van. Bekijk hun verhaal in de video. Word ook agent:

REDACTIONEEL

12-09-16 | Reageer | Lees verder »
Het Offerfeest, of feest van Ibrahiem of Schapenfeest, is het belangrijkste feest van de islam. Het duurt drie dagen en wordt gevierd vanaf de 10e dag van de 12e maand van de islamitische kalender. De redactie van Maghreb.NL en MaghrebMagazine.NL wenst alle bezoekers een gezegend offerfeest. Eid mobarak!

Dubbele nationaliteit is gratis eten bij Fifteen

17 maart 2007 | in Maatschappij, Politiek | 6 Reacties

Restaurant Fifteen AmsterdamRestaurant Fifteen Amsterdam nodigt iedereen met twee paspoorten uit voor een gratis Umbriaans diner maandag. Het restaurant mengt zich zo op een ludieke manier in de discussie over de dubbele nationaliteit. Medeoprichter van Fifteen Sarriel Taus, die zelf van Surinaamse afkomst is, kwam op het idee.

“Ook in Fifteen werd stevig gediscussieerd over de moties van Geert Wilders. Uiteindelijk heeft Fifteen besloten iets te doen. Wat iedereen binnen Fifteen met elkaar gemeen heeft, buiten het Nederlanderschap, is een passie voor eten en mooie producten. Een of twee paspoorten, het maakt niet uit. Eten verbroedert”, aldus Taus. In het restaurant werken veel mensen van verschillende etnische afkomst, zoals Mauritius, Marokko, Turkije, Antillen en Somalië.

Fifteen probeert op de actiedag ook nog Geert Wilders aan tafel te krijgen, maar vooralsnog is niet bekend of hij ook komt, dat schrijft Metro.

Er zijn 6 reacties

  1. kano
    17 maart 2007 om 12:23 uur.

    goede idee

  2. ***
    17 maart 2007 om 01:03 uur.

    Inderdaad een goed idee. Alleen moet Wilders natuurlijk gewoon betalen als hij daar komt eten (wat hij waarschijnlijk toch niet zal doen) want hij heeft geen dubbele nationaliteit. Kan hij ook eens voelen hoe het is om gediscrimineerd te worden.

  3. studente
    17 maart 2007 om 11:28 uur.

    Uhmm.. hij is ook van Poolse afkomst behalve de NL.. alleen een beetje in denial zo te zien..

  4. Haydar
    20 maart 2007 om 01:52 uur.

    Die geert wilders,

    Hij praat goed uit begeerte, zonderkennis van iets.
    insha’allah, hij neemt een groot stap en gaat naar Boustha of een andere student van islam. om over islam te praten. Wandt wat hij over de islam boven water brengt, zijn leugens, verzonnen verhalen, goeie maatje van de shaytaan zo te zien.

    moge Allah hem vergeven voor zijn ontwetendheid.

  5. Dubbele nationaliteit is een gedrocht
    21 maart 2007 om 01:01 uur.

    Dubbele nationaliteit is een gedrocht

    Interview met Twan Tak
    door Bart Jan Spruyt

    Nebahat Albayrak kan niet vrijuit spreken. Dat krijg je als iemand onderdaan van twee soevereine staten is. Deze kwestie is aan de orde nu Kamer-voorzitter Gerdi Verbeet (PvdA) vorige week een motie van PVVKamerlid Sietse Fritsma tegenhield. De PVV wilde verhinderen dat Albayrak en Ahmed Aboutaleb (beiden PvdA) vanwege hun dubbele nationaliteit staatssecretaris in het nieuwe kabinet zouden worden. Verbeets interventie heeft tot kritiek geleid, zonder dat de discussie een stap verder is gekomen. Een interview met Twan Tak (1942), hoogleraar staatsrecht aan de Universiteit Maastricht.

    Hoe hebben wij dat in Nederland eigenlijk geregeld, die kwestie van de dubbele nationaliteit van politici?
    Dat is nu precies het probleem: we hebben het níet geregeld. Vroeger hadden we een ‘Wet regelende de benoembaarheid van vreemdelingen tot landsbedieningen’. Die wet dateert van 4 juni 1858; wat er precies in stond, weet ik niet eens, maar in elk geval staat als een paal boven water dat onze voorouders dit probleem hadden geregeld. Die wet is in 1988 ingetrokken, zonder dat er iets voor in de plaats is gekomen. Er zijn nu wel specifieke regelingen voor bijvoorbeeld rechters en militairen, maar er zijn geen algemene regels meer. En dus is alles open en onduidelijk, en dus heeft iedereen gelijk. Die situatie is volstrekt belachelijk. We hebben het hier over de hoogste functies binnen de staat, en wie daarin precies kunnen worden benoemd, en dat hebben we niet eens zorgvuldig geregeld.

    Welke problemen zouden er volgens u kunnen ontstaan?
    Laten we eerst onder ogen zien dat een wet normen dient te stellen die door iedereen als logisch en rechtvaardig worden ervaren. Wouter Bos benadrukt dezer dagen nogal sterk dat de politiek en dus de wetgever in principe alles kan. Ja, natuurlijk. We kunnen zelfs bij wet gaan bepalen dat de Bijbel of de Koran de hoogste wet is waaraan iedereen zich dient te houden. Maar daarvoor is de wet niet bedoeld. Het is net zoiets als een crucifix gebruiken om hout te hakken. De vereenzelviging van recht en politiek leidt tot een oneigenlijk gebruik van het recht.

    Goed, maar wat is volgens u dan logisch en rechtvaardig met betrekking tot die kwestie van de dubbele nationaliteit?
    Een dubbele nationaliteit is logisch net zo onmogelijk als een dubbele sekse of een dubbele religie. En wat onmogelijk is, moet je niet per decreet alsnog voor mogelijk verklaren. Het is belachelijke onzin. Want laten we niet vergeten: het hebben van een nationaliteit betekent dat je onderdaan bent van één bepaalde, soevereine staat. Die binding tussen overheid en onderdaan is iets unieks. Bij iemand die een dubbele nationaliteit heeft, staat niet vast van welke soevereine staat hij onderdaan is, en dat kan niet. Dat er zoiets als een ‘dubbele nationaliteit’ is gekomen, is alleen maar het gevolg van tekortschietende regelgeving, nationaal en internationaal. Dat deze onduidelijkheid tot problemen en schade zou leiden, is al lang voorzienbaar geweest, en ze komt nu ineens aan het licht, nu de politieke pleister van het probleem af is getrokken.

    Schade?
    Ja natuurlijk, er is inmiddels onherstelbare schade aangericht. Die is toegebracht aan de democratie. Een voorzitster van de Tweede Kamer bestaat het om de microfoon dicht te draaien wanneer een volksvertegenwoordiger een probleem dat reëel en urgent is, aan de orde stelt. Bovendien staat die man daar namens een miljoen kiezers die hun stem op de PVV hebben uitgebracht. Dat kan niet en dat mag niet. De schade is ook groot voor de twee politici, Albayrak en Aboutaleb, die zich verkiesbaar en benoembaar hebben gesteld en zich nu gedegradeerd zien tot proefkonijnen in een discussie die al lang beslecht had moeten zijn – niet door pleisters te plakken maar door een grondige wetenschappelijke analyse van alle aspecten van de kwestie. Maar met wetenschappelijke adviezen wordt tegenwoordig weinig meer gedaan; als die al worden uitgebracht, want zelfs kopstukken van de Raad van State hebben de kwestie als minister blijkbaar niet principieel aan de orde gesteld. En als de politiek over het recht gaat heersen, ontstaan er geheid problemen. Politiek is immers een ander woord voor haalbaarheid, en die nationaliteitenkwestie ligt nu eenmaal zeer gevoelig. Dat geldt niet alleen voor de dubbele nationaliteit van politici, maar ook van burgers in het algemeen. De geschiedenis daarvan, vanaf de discussie die Hirsch Ballin in 1991 ontketende, tot de beslechting ervan in de Eerste Kamer in 1997, is een puur politiek verhaal, waarbij de politieke wenselijkheid en niet de logica en de juridische zuiverheid de gang van zaken heeft bepaald.

    Maar wat zijn volgens u dan precies de problemen?
    Het belangrijkste probleem is een conflict van plichten. De relatie tussen staat en onderdaan kent niet alleen rechten maar ook plichten. Wie onderdaan is van één bepaalde soevereine staat, ontleent daaraan niet alleen voordelen maar ook lasten en plichten. Je kunt bij een dubbele nationaliteit rechten gaan opstapelen, maar je moet ook rekening houden met botsende plichten. Iemand met een dubbele nationaliteit is immers onderdaan van twee rechtssystemen, met ook twee systemen van plichten. En dat leidt al snel tot botsingen. Een dubbele nationaliteit suggereert in feite dat het feit dat je onderdaan bent van land X geen consequenties heeft voor het feit dat je ook onderdaan bent van het land Y. Met andere woorden: je Nederlanderschap heeft geen consequenties voor de eisen die de Marokkaanse nationaliteit aan jou als onderdaan stelt. Maar waar moet iemand dan zijn militaire dienstplicht vervullen? Hoe zit het met belastingen en uitkeringen? En wat doen we wanneer land X een straf stelt op de beschadiging van de belangen van de staat, terwijl dat in land Y allerminst zo gezien wordt en een bepaald standpunt dat door land X als schadelijk wordt ervaren, in land Y juist zeer gewenst is.

    Dat lijkt me een abstracte manier om te zeggen dat mevrouw Albayrak wel heel stil werd toen haar Turkse nationaliteit haar belette de Armeense kwestie als genocide te bestempelen, terwijl dat in Nederland toch niet ongebruikelijk is, en dat haar dubbele nationaliteit dus tot een beperking van haar vrijheid, in het bijzonder van haar vrijheid van meningsuiting, leidde.
    Juist, maar als wetenschapper ben ik nu eenmaal gewoon in abstracties te spreken.

    Hoe kunnen we deze problemen gaan oplossen?
    Omdat de kwestie van de nationaliteit, zoals het woord al zegt, een zaak is van de soevereine staten zelf, kunnen wij een land als Marokko bijvoorbeeld niet voorschrijven hoe dat land het moet regelen. Dus is er internationaal overleg nodig, ook al leidt dat tot veel diplomatiek geruzie. Maar de manier waarop de relatie tussen Nederland en Marokko op dit punt nu geregeld is, is volstrekt onacceptabel. Marokko geeft alle nazaten van geëmigreerde burgers automatisch de Marokkaanse nationaliteit, en die kunnen daar niet vanaf komen, zelfs niet als ze dat graag willen. Hoe aanvaardbaar is dat? Ze willen hen als burgers houden, maar tegelijkertijd geen last van hen hebben. Dat ondergraaft het principe van de wederkerigheid van het recht. En indien Marokko zijn beleid op dit punt niet wil herzien, dan moeten we gewoon heel duidelijk zeggen: als jullie deze mensen de Marokkaanse nationaliteit blijven opleggen, dan kunnen wij mensen van Marokkaanse komaf het Nederlanderschap niet meer toekennen. Zoals we hun ook geen sekse of religie erbij kunnen geven.

    De conclusie is dus dat een dubbele nationaliteit ongewenst is?
    Een dubbele nationaliteit is in het algemeen ongewenst, en in het bijzonder voor landelijke politici. Een dubbele nationaliteit is juridisch en logisch onmogelijk, een gedrocht, en ze leidt in de praktijk tot botsende plichten, die zichtbaar worden zodra de politieke pleister van het probleem af wordt gehaald. Het gaat hier om een zeer gevoelig onderwerp, en we hebben tot nog toe gezien dat de emoties, en met name religieus gevoede emoties, de boventoon hebben gevoerd. Laten we rationeel denkende mensen blijven, want in het recht gaat het om gedragsnormen die je van elkaar verwacht en ook eist, en die normen kunnen alleen op algemeen menselijke en rationele basis worden vastgesteld. Maar de redelijkheid is tegenwoordig ver te zoeken. Indien we wat rationeler waren geweest, zou er ook voor dit probleem al lang een oplossing zijn bedacht.

  6. Sjoerd
    21 maart 2007 om 08:46 uur.

    De dubbele paspoortendiscussie: Het nationale symbool van een mislukt integratiebeleid?

    Hét onderwerp dat de nationale politiek op dit moment domineert is de kwestie van de dubbele nationaliteiten van de staatssecretarissen Nebahat Albayrak en Ahmed Aboutaleb. De paspoortendiscussie staat symbool voor het mislukte integratiebeleid en diepe maatschappelijke kloof in Nederland op dit moment. En Geert Wilders misbruikt deze paspoortendiscussie om het gelijk over de mislukte integratie aan zijn kant te krijgen. Het paspoort staat niet langer meer symbool voor de overbrugging tussen twee werelden maar juist voor de scheiding daartussen. Deze achterliggende discussie vertroebelt echter het zicht op de feiten.

    Het is correct om van Nederlandse bewindspersonen of andere gezagsdragers die Nederland of de Nederlandse wet vertegenwoordigen te verlangen exclusief te kiezen voor de Nederlandse nationaliteit. Niet zozeer uit oogpunt van integratie, maar om een mogelijk conflict van belangen of de schijn daarvan te voorkomen. Een paar voorbeelden. In Turkije is het bij wet verboden om publiekelijk te spreken over de Armeense genocide. Staatssecretaris Albayrak zal de komende regeerperiode samen met haar (Europese) collega’s mogelijk moeten gaan beslissen over de toetredingeisen voor Turkije tot de EU, waaronder de vraag of Turkije de Armeense genocide moet erkennen. (Als Europeanen na WOII weten we hoe belangrijk het is dat je leert van je eigen fouten om jezelf en anderen in de toekomst daarvoor te behoeden). Staatsecretaris Albayrak kan echter vanwege haar Turkse paspoort een flinke gevangenisstraf tegemoet zien op het moment dat zij de Armeense genocide wél erkent en Turkije aanspoort hetzelfde te doen.
    Staatssecretaris Aboutaleb moet binnenkort de Marokkaanse regering stevig aansporen om meer werk te maken van de uitkeringsfraude van remigrerende Nederlanders van Marokkaanse afkomst. Een Nederlandse militair met een Turkse nationaliteit kan opgeroepen worden om zijn dienstplicht in Turkije te gaan vervullen en daarmee mogelijk gedwongen worden om te gaan vechten tegen de Koerden. Mijn conclusie is dat Nederlandse gezagsdragers uitsluitend de Nederlandse belangen moeten dienen en zelfs ook niet de schijn tegen mogen hebben.

    Het is jammer dat deze paspoortenkwestie, onder aanvoer van Geert Wilders gevoerd wordt als symbool van de mislukte integratie, en niet wordt gebaseerd op bovenstaande feiten. In de wet moet een bepaling komen die stelt dat Nederlandse gezagsdragers alleen de Nederlandse nationaliteit mogen hebben (of een schriftelijke afstandsverklaring van de andere nationaliteit als dat echt niet anders kan).

    Het lukt de Nederlandse politiek niet om een maatschappelijke discussie te organiseren over de nieuwe weg die we moeten inslaan na het failliet van het oude integratiebeleid en de onderliggende multiculturele idealen. De integratie is namelijk ook niet geslaagd als iedereen in Nederland alleen maar één (Nederlands) paspoort heeft. De VVD moet als liberale partij die staat voor de keuzevrijheid van het individu, eigen verantwoordelijk, de onkreukbaarheid en objectiviteit van de overheid en de scheiding van kerk en staat, de komende jaren de teugels in handen nemen en dit debat wél organiseren. Een discussie gebaseerd op feiten en doelstellingen en niet op de onderbuikgevoelens van individuele politici. Met als uiteindelijk resultaat een Nederland die weer weet waar zij voor staat!

    Sjoerd

Plaats je reactie